Jaarrekening

01-03-2006
Door: Tekst: Ester Manter


Jaarrekeningenkoorts is een raar soort ziekte. De accountants lopen als het H5N1-virus door ons gebouw en iedereen duikt weg als ze langslopen. Stel je voor dat je je administratie niet goed op orde hebt en ze eisen een toelichting... Ik duik het hardst. Ik heb namelijk een heel handige 'schaduwboekhouding' bijgehouden voor de projecten die ik beoordeel, omdat ik de organisatiedatabase zo ingewikkeld vind. Ik noteer liever snel even iets in mijn eigen 'excelletje', en zet dat pas om naar het officiële systeem als het te laat is en ik niet meer precies weet wat ik met die krabbels bedoelde. Mijn manager vond het bij het functioneringsgesprek een opmerking waard en ik heb haar beterschap beloofd. Iets in de trant van 'nee joh, je hebt gelijk, dat ga ik beter doen, dat beloof ik'. Zoiets. Ja, lekker, ik beloof zoveel. Ik heb me niet gehouden aan mijn nieuwjaarsbelofte om voor de nodige beweging nu eindelijk eens de printer een verdieping lager te gaan gebruiken. Ook niet aan de belofte nooit meer dan vijftig mails in mijn inbox te bewaren. En ik ben ook nog steeds geen vijf kilo afgevallen. Maar dat telt niet, want dat zijn beloftes aan mezelf.

Dit is anders. Ik heb haar beloofd dat ik het anders zou doen, maar heb dat niet gedaan en ben nu dus bang. Niet alleen voor de accountants in hun driedelig grijs, maar meer nog voor mijn manager, die nu een goed verhaal moet ophangen over verbeteringen, omdat ze wél bij haar aankloppen. Als ik per ongeluk haar blik vang, trekt ze een gezicht van 'baas niet boos, baas verdrietig', maar bij vrouwen weet je dat nooit. Ik heb een jaarcontract en dan is het oppassen geblazen. Tricky business, die OS-sector. Daarbij is zij op haar beurt weer bang voor háár manager. De tijden dat ontwikkelingsorganisaties plat waren en iedereen overal over meepraatte, zijn geweest. Ik krijg nog eerder de koningin te spreken dan onze algemeen directeur.

En dus moet ik mezelf verbeteren. Toch maar die saaie interne cursus volgen: 'Databeheer, van zuid naar zuiver' (degene die dat heeft verzonnen, zouden ze een nekschot moeten geven). En als ik me dan toch opgeef, kan ik meteen leren urenschrijven. Nee, lekker werken bij het goede doel. Ik krijg de neiging om hard 'POEP!' te roepen, maar de waarheid is dat ik me nauwelijks durf te bewegen. Heads down. Nog een week. Dan zijn ze weg en kan ik beginnen met mijn nieuwe leven. Ik beloof beterschap.



Reacties