In Irak gebeurt meer dan het tellen van Amerikaanse doden

23-09-2004
Door: Mariwan Kanie

De nieuwe 'nationale raad' of parlement is net opgericht met vertegenwoordigers van verschillende etnische en religieuze groepen in Irak. Dit orgaan heeft brede bevoegdheden; ze kan de regering controleren, het budget bepalen en voorbereidingen treffen voor de nationale verkiezingen in 2005. Irak heeft nog nooit een parlement gehad dat de Irakezen op zo'n brede manier vertegenwoordigt.

De vrije media in Irak zijn een feit. Mensen horen voor het eerst verschillende geluiden in het land en raken langzamerhand gewend aan krachtige verwoordingen van botsende meningen. Diverse politieke partijen van ultralinks tot ultrarechts beconcurreren elkaar en het eenpartijstelsel van Saddam Hussein is voor altijd weg.

Irak heeft zes vrouwelijke ministers en een ministerie voor vrouwenzaken, dat wordt geleid door een vrouw. Verder is een kwart van alle parlementsleden vrouw.
Machtige religieuze leiders zoals Sistani staan de scheiding tussen religie en politiek voor.

Taliban
Maar de antidemocratische krachten zijn ook volop aanwezig en goed georganiseerd. Ze kunnen gelijktijdig in verschillende Irakese steden operaties uitvoeren en hebben een aantal grote steden, zoals Faluja, Ramadai en Samara, feitelijk onder hun controle.
In Faluja regeert de islamitische sharia naar het model van de Taliban. Saddams aanhangers kunnen nog altijd veel schade aanrichten. De jihad strijders van al-Zarqawi en andere radicale groepen willen van Irak de basis maken voor een heilige oorlog in de rest van de regio. De radicale al-Sadr is nog steeds aanwezig en zal niet makkelijk zijn fundamentalistische politieke ambities opgeven.

Kortom, op dit moment in Irak botsen twee kampen met tegengestelde politieke programma's met elkaar. De huidige golven van geweld en onrust zijn hiervan het resultaat. De aanwezigheid van de Amerikanen in Irak maakt de situatie nog complexer, maar het huidige conflict is in wezen niet een conflict tussen al-Zarqawi en Bush of 'verzetsstrijders' en Amerikanen.
Het is een strijd tussen de religieuze fanaten die samenwerken met aanhangers van Saddam en de meerderheid van de Irakese bevolking. Niet voor niets is het aantal gedode Irakese politiemensen na de val van Saddam vier keer zo groot als het Amerikaanse dodental.

Geboortegolf
Ondertussen wordt in Irak verder gewerkt aan de opbouw van het land. Er worden ook scholen, ziekenhuizen en flats gebouwd. Miljoenen hectaren grond zijn ontgonnen voor de graanteelt en in de afgelopen vijf maanden zijn meer dan 10.000 kilometer rivieren, kanalen en andere waterwegen schoon gemaakt. Drie miljoen arbeiders hebben hieraan gewerkt. De Irakese luchtvaartmaatschappij gaat weer vliegen op het buitenland voor het eerst sinds 1991.

Na de aanslagen wordt onder de rookwolken zonder censuur gemusiceerd, theatervoorstellingen gegeven, poëzie geschreven, gefeest en gevoetbald. Op dit moment worden meer kinderen geboren dan in de afgelopen tien jaar en het aantal huwelijksvoltrekkingen is met 60 procent gestegen.

Irak is met zijn oliebronnen, grote populatie en intellectuele capaciteit een belangrijk land en als de democratisering doorgang vindt, is de toekomst van Irak bepalend voor de toekomst van de regio. Het is daarom beter om constructief na te denken hoe Irak kan worden begeleid naar een fatsoenlijke staatsvorm dan mee te gaan in de obsessie voor het aantal gedode Amerikaanse soldaten in Irak.

 



Mariwan Kanie is Iraaks-Koerdische journalist en columnist

 

 

 

 


 

Reacties