Columnist Milouska Meulens: ‘Moet ik voor mijn moeder op Curaçao gaan preppen?’

Honderdvijftig euro, zorgvuldig verpakt en verstopt in een pak rijst. Twintig liter water in de vriezer, want verder is nergens ruimte in mijn appartement van 58 vierkante meter. Een wereldradio op zonne-energie die ook als lamp dienstdoet. Batterijen, kaarsen, lucifers, mondkapjes, een middel om het water uit de vaart voor ons huis mee te reinigen. Zie daar het noodpakket dat ik eind vorig jaar in allerijl samenstelde.

De oproep van Mark Rutte, destijds net in zijn rol als NAVO-secretaris-generaal, wekte de ingeslapen prepper in mij. Die had zich eerder doen gelden tijdens mijn twee zwangerschappen. Hormonaal als ik was, mengde ik in mijn hoofd een giftige cocktail van het H1N1-virus, de aflopende Maya-kalender, de algemene malaise in de wereld, en het klimaat dat toen al code rood aantikte. Het kon niet anders dan dat we er allemaal aan gingen, dacht ik. Dan moest ik voorbereid zijn, overleven, wat ook de rampspoed was: ik moest mijn kinderen redden.

Hun vader keek er geamuseerd naar, bracht gedwee conservenblikken en drieliterpakken water naar de kruipruimte. Ik keek nagelbijtend naar The Walking Dead en begon een gesprek over rubberbootjes en een wapen. Geen pistool nee – wat dacht hij wel? Maar een knuppel, dat was wel het minste. Ik zou er desnoods zelf spijkers in slaan. Daar trok zelfs de verder gewillige vader van mijn kinderen een rode lijn.

De hormonen vervlogen. De bankencrisis waaide over. De voorspelde Apocalyps van 2012 bleek vooral een Hollywoodfantasie. We overleefden een pandemie, ik overleefde ook nog een depressie. Maar nog steeds zijn we niet buut-vrij. Alweer een jaar geleden sloeg Rutte alarm – waarmee hij mijn interne prepper opnieuw wakker schudde en ik dus geld in rijst verstopte. We moesten ons in Nederland voorbereiden op dreiging, op crises. Een cyberaanval! Conflict! Natuurramp! Andere catastrofes!!!

Het was niet de eerste keer. In oktober 2024 adviseerde de overheid via denkvooruit.nl al om je voor te bereiden. En laatst plofte het geel-paars-witte informatieboekje bij mij op de mat. Dikke letters: Bereid je voor op een noodsituatie.  En daaronder: Wat jij vandaag doet, maakt ons morgen sterker. Het logo, een vinkje, spoort nog verder aan om je voor te bereiden. Tik dit vandaag nog af op je to-dolijstje.

Maar deze keer deed de prepper in mij slechts één slaperig oog open en draaide zich weer om. De eurobiljetten in het pak rijst had ik al uitgegeven. Mijn tieners haalden de bevroren waterflessen uit de vriezer – pizza was belangrijker. De wereldradio raakte begraven onder rommel, geen idee waar de batterijen zijn gebleven. Maar de emmer om water uit de vaart te scheppen staat nog voor het grijpen.

Denk alsjeblieft niet dat ik zorgeloos ben. Ik bén bezorgd. En soms ben ik best bang. Maar angst verlamt. Boosheid niet.

Daarom ben ik nu liever boos. Boos omdat mijn moeder op Curaçao geen informatieboekje ontving. Dreigt daar niet een gewapend conflict tussen Venezuela en de Verenigde Staten? Liggen daar geen oorlogsschepen voor de kust, waar eerder alleen cruiseschepen en vissersboten lagen? Veroorzaakten Amerikaanse legervliegtuigen daar niet al twee keer bijna een ongeluk? Wordt het er niet heter, woeden er geen orkanen, stijgt de zeespiegel er niet? Moet daar niet óók worden vooruitgedacht, een checklist afgevinkt? Zodat we later samen sterker staan? Zijn niet alle ingezetenen van dit koninkrijk ons lief?

Bladerend door mijn informatieboekje bedenk ik wat een luxe het is om een noodpakket te kúnnen samenstellen. Om geld apart te kunnen leggen, te kunnen kiezen uit vele zaklampen. Om te leven in een land waar rampscenario’s nog theoretisch zijn, niet in de dagelijkse realiteit gekerfd. Terwijl ik het boekje dichtsla, vraag ik me af: moet ik voor mijn moeder gaan preppen? Een extra zaklamp opsturen, lucifers, batterijen, een powerbank? Dat fluitje dat ik nog ergens heb? Heeft zij die spullen niet harder nodig dan ik?

Zij woont slechts tientallen kilometers van Venezuela, een land waarmee Curaçao van oudsher logische banden onderhoudt. Een land van waaruit duizenden mensen naar het eiland van mijn moeder vluchten, op zoek naar veiligheid. Een land dat in het vizier ligt van de Verenigde Staten, waar oorlogsschepen patrouilleren onder het mom van anti-drugsoperaties, terwijl Venezolaanse milities worden opgeroepen om paraat te staan. Wie in de regio woont – zoals mijn moeder – hoeft geen krant te lezen om dreiging te voelen. Het van dichtbij te volgen militaire vertoon op zee en in de lucht is genoeg.

Het informatieboekje op mijn keukentafel geeft geen antwoord op de vraag waar ík van wakker lig: moet ik vaker naar Curaçao om mijn moeder bij te staan, of moet ik in Nederland blijven voor mijn kinderen?

Mensen zeggen dan: Curaçao ligt veilig. Maar veiligheid is iets dat verschuift als zand onder een golfslag. Vraag maar aan degenen die écht dringend een noodpakket nodig hebben: mensen die Venezuela ontvluchten, families wereldwijd zonder schoon drinkwater, alle moeders die hun kinderen noodgedwongen op een bootje moeten zetten, met een ongewisse eindbestemming.

Mijn noodpakket is een luxeproduct. Een privilege dat benadrukt hoe veilig ik al ben. Een herinnering aan hoe goed wij het hebben, in dit hoekje van het koninkrijk.