OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

In de berm langs het spoor, in het veld van een boer, in een steegje langs een club en op anonieme parkeerplaatsen. Voor mijn twintigste – en voor ik überhaupt aan mezelf en de wereld had verkondigd dat ik opgewonden werd van mannen – begaf ik me al op de meest onveilige plekken om seksueel contact aan te gaan met vreemden. Als queer tiener kies je niet voor onveiligheid, je kiest voor intimiteit.

Ik zit op de door de stadskachel verwarmde grond van mijn ouderlijk huis tussen de stoelen van mijn ouders in. Op het televisiescherm zie ik een man hard tegen de kont van een andere man beuken. In mijn hoofd hebben ze spijkerbroeken aan maar bij nader inzien was het wellicht mijn onschuldige brein dat me beschermde. “Wat doen ze?”, vraag ik mijn ouders.

Een stilte volgt. Mijn vader mompelt iets. “Soms vrijen mannen ook met elkaar”, antwoordt mijn moeder. Het is voorlichting. Zo goed als mijn christelijke ouders dat konden. Maar ik merkte twee dingen: ze reageerden anders dan wanneer een man en een vrouw op televisie vrijen, en wat ik zag fascineerde me.

Niet de norm

Het zijn de non-verbale vormen van communicatie die worstelende queer tieners vertellen dat zij niet de norm zijn. Dat wat wij voelen en verlangen, niet gebruikelijk, niet geaccepteerd en soms ronduit walgelijk is.

Het zijn de zeer concrete vormen van communicatie zoals dagelijks ‘flikker’ worden genoemd op school, of het collectieve gelach om een homofobe grap, die ons vertellen dat we beter kunnen zwijgen. Als er al les is over andere seksuele handelingen dan heteroseks en voortplanting, dan stellen we geen vragen.

Als de eerste gevoelens voor een mede-scholier van hetzelfde geslacht ontluiken en/of het totale gebrek aan seksuele interesse in het andere geslacht onszelf duidelijk worden, uiten we dit zelden in het openbaar.

Voordat queer jongeren goed weten wat er in hun lichaam gebeurt, maakt de maatschappij al duidelijk dat die gevoelens vooral binnen moeten blijven

Terwijl leeftijdsgenoten serieuze relaties aangaan en de klas onderverdeeld wordt in heterostellen, kijken wij toe en begint er iets aan ons te vreten. Het is niet hetzelfde als heteromensen die alleen blijven: omdat voor queer tieners afwijzing niet eens aan de orde is.

Daarvoor moet iemand eerst in hetzelfde stadium van zelfacceptatie zitten als jij. Zelfs als dat zo is, zijn de grenzen nooit ver weg. Niet openbaar tongen. Niet publiekelijk knuffelen. Niet zichtbaar elkaars hand vast houden. Liever helemaal niet je seksualiteit uiten.

Voordat queer jongeren goed weten wat er in hun lichaam gebeurt, maakt de maatschappij al duidelijk dat ze gevoelens vooral binnen moeten houden. Is het dan vreemd dat we ontsnappen?

Zoektocht naar lust en liefde

Voor Grindr waren het websites, en voor websites waren het ontmoetingsplekken. De zoektocht naar intimiteit en seks is menselijk en universeel. Queer tieners leren zich in te houden, hun verlangens weg te stoppen, maar die zijn er altijd. Als de hormonen door je lijf gieren en de wereld bestaat uit goede cijfers halen en verliefd raken, dan is jezelf inhouden een onmenselijke taak.

Dus fantaseren we stiekem over de popsterren die we publiekelijk ontkennen leuk te vinden. We ontwijken met olympische behendigheid de ‘Wanneer krijg jij nou eens een relatie?’-vragen van familie en vrienden. Met een lach verhullen we onze eenzaamheid en afwijzing wanneer de rest openlijk over hun crushes praat – of erger – openlijk complimenten krijgen over hun seksuele veroveringen.

En zo komt het dat je op een middag, wanneer niemand met je meekijkt, op je mobiel of computer contact zoekt met iemand die hetzelfde wil als jij. Een gesprekje. Honderd gesprekjes. Of je wilt afspreken. Je hart bonkt uit je borst, je hoofd vraagt: ‘Is dit wel zo slim?’, maar je nieuwsgierigheid wint. Het moet er uit, je wilt het weten. Ja.

Een kus, een streling, een hand op je kruis of misschien zelfs meer. Elke aanraking is een sensatie die je nooit eerder hebt meegemaakt. Even voel je je zoals iedereen.

De wereld is onveilig

Wat je heterovrienden in hun slaapkamer uitspoken, laat jij gebeuren in de barre kou langs een verlaten weg met iemand wiens naam je al vergeten bent. Het voelt natuurlijk, dus hoe kan dit abnormaal zijn?

Ja, je kent de verhalen. Iedere onverwachtse beweging kan gevaar betekenen. Dat je moeder denkt dat je huiswerk maakt en je beste vriend denkt dat je moet werken, maakt het allemaal nog spannender. Dit is de onveiligheid waarvoor je kiest, want voor even voel je je compleet.

Queer tieners worden gedwongen dagelijks voor onveilig contact te kiezen. Ook zij verdienen lust en liefde.

Alleen leren we al van kinds af aan dat daarvoor in het gewone leven geen veilige plek bestaat. Die onveiligheid varieert van subtiel ongemak tot gewelddadige onderdrukking. Er is geen keuze qua veiligheid, want de wereld is onveilig. De enige keuze is wel of geen intimiteit.

Ik koos voor wél. In het geheim, onder een laag van leugens en schaamte, voelde ik me even een compleet mens met verlangens en behoeftes, net als iedereen. Genoeg om de volgende dag de eenzaamheid en isolatie van de dag te kunnen trotseren.

Die vluchtige momenten van intimiteit en valse geborgenheid waren het waard. Ook al hadden ze mijn laatste kunnen zijn.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
15975218_10211777627739190_407007209545947235_o

Manju Reijmer

Manju Reijmer (27) is scenarioschrijver en student sociologie aan de UvA.
Profielpagina