OneWorld presenteert:

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Frank (36) krijgt in 2012, na een periode van vage klachten en uitval op zijn werk, te horen dat hij hiv heeft. Hij vertelt het kort daarna aan zijn leidinggevende, een besluit waarvan hij nu weet dat hij dat beter niet had kunnen nemen. Althans, niet op dat moment. Gelukkig staat hij twee jaar later tijdens zijn sollicitatie voor een nieuwe functie veel steviger in zijn schoenen. “Door mijn openheid kan ik gewoon mezelf zijn, ook op mijn werk.”

Frank (36) uit het Limburgse Koningsbosch werkte in 2012 bij een zorginstelling, als verzorgende individuele gezondheidszorg. “Voor de cliënten in de zorgflat deed ik een aantal huishoudelijke taken en hun lichamelijke verzorging.” Op een gegeven moment moet hij zich diverse keren ziek melden, vanwege vage lichamelijke klachten. Frank weet niet wat er aan de hand is, totdat blijkt dat hij hiv heeft.

“Dat was een flinke schok. Ik wist er niet goed mee om te gaan. En ik twijfelde enorm of ik het wel of niet op mijn werk zou vertellen. Ik besloot dat wel te doen. Ik wilde een verklaring geven voor mijn ziekteverzuim, en vervolgens gewoon weer aan het werk gaan.” Die kans krijgt Frank echter niet. Zijn leidinggevende meldt Frank per direct volledig arbeidsongeschikt. “Hij zei dat hij eerst wilde uitzoeken of ik überhaupt nog zou mogen werken. Dat was zo kort na mijn diagnose een enorme klap in mijn gezicht.”

Mijn leidinggevende heeft nooit meer iets van zich laten horen

Het accepteren van een leven met hiv en de reactie van zijn leidinggevende maken dat Frank in een negatieve spiraal terechtkomt. “Uiteindelijk heb ik in 2014 professionele hulp gezocht om met mezelf overweg te kunnen. Pas in 2017 voelde ik me weer sterk genoeg om aan het werk te gaan.” Frank gaat dan wel op zoek naar een andere werkgever. “De vorige heeft me echt laten vallen. Mijn leidinggevende heeft nooit iets van zich laten horen en op een schriftelijke klacht van mij is ook niet gereageerd.”

In de tussentijd is Frank vrijwilliger geworden bij de Hiv Vereniging; hij post daarover op social media. “Dat was een van de redenen om in het sollicitatiegesprek open te zijn over mijn hiv-status. Ze zouden dat uiteindelijk toch wel zien op Instagram en Facebook, schatte ik in. En ik wilde voorkomen dat het net zo zou lopen als op mijn vorige werk. Bovendien stond ik veel steviger in mijn schoenen: ik wist veel meer over hiv en over werken met hiv dan die eerste keer.”

Vragen stellen

In het sollicitatiegesprek vertelt Frank dat hij voorlichting geeft over leven met hiv, als ervaringsdeskundige. “Daar werd heel goed op gereageerd: ze toonden begrip en stelden meerdere vragen. Heel positief vond ik het. Ik heb toen ook het een en ander kunnen vertellen over leven met hiv anno nu.”

Bij zijn nieuwe werkgever gaat Frank aan de slag als coördinator zorg en diensten. Naast de lichamelijke verzorging van cliënten krijgt hij een aantal coördinerende taken in de zorg voor de cliënt op zich. “Ik ben gewoon weer lekker aan het werk gegaan. De collega’s die ik in het sollicitatiegesprek had gesproken, vroegen er nog wel eens naar; bij de andere collega’s bracht ik het niet ter sprake.” Maar langzamerhand leren alle collega’s hem beter kennen en zien ook zij op social media dat hij vrijwilligerswerk doet voor de Hiv Vereniging. “Als ze daarnaar vroegen, was dat voor mij een goed moment om het te vertellen.”

Frank is blij dat hij nu open is over zijn status. “Ik kan gewoon mezelf zijn, ook op mijn werk. Daardoor heb ik minder last van spanning en werk ik met plezier. En ik zeg altijd tegen mijn collega’s dat ze niet óver me moeten praten, maar mét me. Als ze vragen hebben, moeten ze die gewoon aan mij stellen.” Frank heeft er wel voor gekozen het niet te vertellen aan de cliënten en hun familieleden. “Voor mijn dementerende cliënten en hun familieleden heeft het geen meerwaarde om het te weten.”

Ik zeg altijd tegen mijn collega’s dat ze niet óver me moeten praten, maar mét me

De belangrijkste les die Frank heeft geleerd is dat je moet opletten met wat je zegt. “Niet alles hoeft gezegd te worden”, zegt hij. “De Nederlandse wet beschermt je privacy, ook op je werk.” En wacht niet te lang met het zoeken van informatie, is Franks ervaring. “Zorg dat je goed weet waar je het over gaat hebben, welke vragen er mogelijk op je afkomen en hoe je die kunt beantwoorden. Dat maakt dat je stevig in je schoenen staat. Daarbij: blijf gewoon jezelf. En er zijn altijd mensen met wie je kunt praten over hoe je het kunt aanpakken.”

aidsconference2s

Deel van Dossier

Leven met hiv

Dossier hiv: al onze verhalen over leven met (hoog risico op) hiv.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
Wim-Don

Wim Don

Wim Don (1968) werkt als freelance journalist, tekstschrijver en bladenmaker. Tevens is hij hoofdredacteur van het ledenmagazine plus> …
Profielpagina