Grondstoffenhonger maakt boeren tot mijnwerkers

22-08-2006
Door: OneWorld Redactie
Bron: IPS/OneWorld

In de omgeving van de stad Hospet, 350 kilometer ten noordwesten van het computermekka Bangalore, hebben de vertrouwde maïsvelden en akkers met uien plaatsgemaakt voor aarde,  rotsblokken en ertshopen. Mannen, vrouwen en kinderen werken in en rond putten die meestal niet dieper zijn dan vier meter.

Uit het ijzererts dat ze bovenhalen, worden in China de stalen contructies gemaakt van grote kantoorgebouwen en van de stadions voor de Olympische Spelen van 2008.

 

India is de op twee na grootste ertsleverancier van de Chinese hoogovens. Door de stijgende prijzen is de grondstoffenhandel een echte goudmijn geworden.


In veel van de ambachtelijke mijnen in Karnataka werken hele gezinnen, migranten uit de verarmde boerendorpen uit de omgeving. De bloei van de ertshandel valt samen met een zware landbouwcrisis in Karnataka, het gevolg van drie jaar droogte. Boeren kunnen veel meer verdienen door mijnbouwmaatschappijen toe te laten op hun akkers dan door opnieuw gewassen aan te planten.

De mijnbouw verschaft in de streek intussen meer werk dan de landbouw. Landarbeiders krijgen amper nog 25 roepie (40 eurocent) per dag, terwijl volwassen mijnwerkers op 100 roepie (1,6 euro) kunnen rekenen.

Al jaren trekken in september, bij het begin van het droge seizoen, duizenden boerengezinnen uit arme streken in Karnataka en de naburige deelstaat Andhra Pradesh naar de mijnbouwgebieden rond Hospet.

 

Slechte omstandigheden

 

s' Avonds branden in een mijnwerkerskamp bij Hospet overal houtvuurtjes waarop vrouwen rijst en linzen koken. Tussen de tenten van blauw landbouwplastic hurken uitgebluste mensen.

'In ons dorp leed iedereen honger', zegt Hanurappa uit het district Mehboobnagar. Hanurappa is hier met zijn vrouw, hun kind van drie, een broer en diens vrouw. De oudere kinderen van Hanurappa zijn bij zijn ouders in het dorp gebleven. Sinds Hanurappa en zijn gezin hier vorig jaar in oktober aankwamen, zijn ze maar één keer naar huis teruggekeerd, om hun schuldeiser te betalen en de rest van hun geld naar de grootouders te brengen. Het gezin slaapt in de open lucht, omdat dat minder warm is dan in de plastic tent.

Er zijn meer kandidaat-mijnwerkers dan werk. Shivamma, een vrouw uit een dorp in Andhra Pradesh, zegt dat zij en haar schoonmoeder ongeveer om de dag kunnen werken. Haar man heeft nog niet kunnen werken sinds ze hier twee weken geleden aankwamen. Ze vragen zich af of ze niet naar hun dorp moeten terugkeren - daar hebben ze tenminste een dak boven hun hoofd.

De mijnwerkers dragen alle kosten voor hun eten, brandhout en drinkwater. Een ziekteverzekering hebben ze niet. Volgens de wet moeten mijnbouwmaatschappijen voor kinderopvang zorgen, maar dat gebeurt hier niet.

Shivamma heeft vier kinderen; haar jongste is achttien maanden. De jongste kinderen hangen gewoon rond waar de vrouwen werken. Shivamma's kind heeft ontstoken ogen, mogelijk als gevolg van het stof en het felle zonlicht. Alles in de mijnbouwstreek is bedekt met een laag rood stof. Boeren die hun land nog niet hebben opgegeven, klagen dat ze veel minder oogsten.

De autoriteiten doen weinig tegen de slechte omstandigheden waarin de mijnwerkers leven. De mijnbouwlobby domineert de politiek in Karnataka. De staalindustrie werd vorig jaar in verlegenheid gebracht door een rapport waaruit blijkt dat de exploitanten van de mijnen in dit gebied sociale- en milieunormen aan hun laars lappen. Daarop kondigden de autoriteiten in Hospet
 in maart aan dat ze zullen optreden tegen illegale mijnbouw en boeren die daaraan meewerken door hun akkers ter beschikking te stellen.

Rapport MV Foundation over de mijnen in Karnataka (engels)

Reacties