Gastarbeiders in Golf: 'Should I stay or should I go?'

10-02-2003
Door: OneWorld Redactie
Bron: IPS

‘Ik ben naar de Golf gekomen om geld te verdienen. Als het tot een oorlog komt en mijn leven is in gevaar, ga ik liever terug naar Pakistan, zelfs als ik daar maar eenderde verdien van mijn salaris hier,’ zegt Arshad Saleem, een Pakistaan die acht maanden aan de slag is in een Koeweits reisbureau.

Sharath Chandran, een Indiase tekenaar bij een uitgeverij die al zeven jaar in Koeweit leeft, reageert filosofischer. ‘Men kan niet ontsnappen aan de dood. Als ik ben voorbestemd om te blijven leven, kan ik zelfs een aanslag als die van 11 september overleven. En als ik moet sterven, kan ik dat doen door uit bed te vallen. Ik blijf.’

Blijven of weggaan, dat is de vraag die veel buitenlanders zich stellen, of wordt gesteld door zowel de plaatselijke overheden als de regering van het thuisland. Kiezen ze eieren voor hun geld kiezen en keren ze terug het vaderland, of blijven ze om hun eigendommen en hun baan te behouden. De trend is dat de ouderen blijven en de nieuwkomers zich door een taxichauffeur naar het vliegveld laten rijden – waarbij de kans relatief groot is dat die chauffeur een landgenoot is.

Vakantie

Velen kiezen voor een tussenoplossing: op vakantie, ook onbetaald, zo lang ze hun baan maar kunnen behouden. Andere, minder fortuinlijke gastarbeiders, verdienen in de olieparadijzen niet genoeg om het een tijdje zonder loon te kunnen stellen.

Maria O Heyer, een Filipijnse winkelbediende, verdient maandelijks 600 dirham (165 euro). ‘Mijn gezinsverplichtingen gaan boven mijn persoonlijke veiligheid. Mijn echtgenoot, drie kinderen en oude vader verhongeren als ik ze niet maandelijks geld stuur. Oorlog of niet, God zal me beschermen,’ aldus Heyer.

De Amerikaanse expats, van alle westerse nationaliteiten flink vertegenwoordigd in het Midden-Oosten, krijgen het het warmst onder de voeten. De 8.000 Amerikanen in Koeweit hebben het gevoel een lopend doelwit te vormen voor gewelddadige islamisten. In vier maanden tijd werden zes aanvallen uitgevoerd op Amerikanen. De Amerikaanse ambassades zijn versterkte burchten en de burgers wordt onomwonden aangeraden te vertrekken.

Nachtmerrie

Ook in Saudi-Arabië, waar 40.000 Amerikaanse burgers wonen, is de trend: recent gearriveerden vertrekken, veteranen graven zich in. Bobby Schuck, Engelsman, directeur van een uitgeverij en uitgesproken criticus van het Amerikaanse en Britse beleid in het Midden-Oosten, is niet bang. ‘Mijn gezin en ik hebben geen plannen om het deel van de wereld te verlaten waarvan we zijn gaan houden. Dit is net zo goed mijn thuis als Groot-Brittannië.‘

Van alle landen rond Irak is de stemming in Koeweit het meest gespannen. Het Koeweitse ministerie van Defensie verklaarde dat vanaf 15 februari 60 procent van het land wordt afgegrendeld als militaire zone. Het burgerlijk luchtruim wordt volledig gesloten. Die officiële mededelingen geven de bevolking het gevoel dat de oorlog al is begonnen.

Een Irakese tegenaanval is dé nachtmerrie van de 2,3 miljoen inwoners van Koeweit - daarvan zijn er 340.000 Indiërs, 100.000 Pakistani, 60.000 Filipijnen, 40.000 Indonesiërs en nog een hoop Egyptenaren, Syriërs, Jordaniërs, Bangladezen en Srilankanen.

Reacties