Fetisj

01-11-2004
Door: Tekst: Annick Weijntjes


Buiten komt de regen met bakken naar beneden en verandert het terrein langzaam in een grote, rode modderpoel. Een afwateringssysteem ontbreekt. Shit, ik had andere schoenen aan moeten trekken, schiet me te binnen, maar daarvoor is het nu te laat. Ik ben twee uur rijden van huis en blijf hier drie dagen. Vieze moddervoeten dan maar, en vooral niet over nadenken.

De bijeenkomst van vanmorgen stond gepland voor negen uur, maar met dit weer kan het makkelijk elf uur worden voordat we beginnen. De school ligt afgelegen, de meeste genodigden wonen niet naast de deur, en de wegen zijn na weken van regen in zo'n slechte staat dat je er zelfs met een fatsoenlijke brommer maar moeilijk overheen komt. In het begin maakte ik me nog druk over dit soort dingen. Wachten ervoer ik als tijdverlies - het stond voor mij gelijk aan inefficiëntie. Maar met zo'n opstelling kom je hier niet ver en raak je alleen maar gefrustreerd. Aanpassen dus, en voorzorgsmaatregelen nemen. Een laptop en leesvoer bleken in mijn geval afdoende.

Maar het is niet alleen het weer dat plannen hier soms lastig maakt. Een paar weken geleden nog waren het de ceremoniën rond de fetisj Oro die de boel in de war gooiden. Ik had nog nooit van de bewuste fetisj gehoord, tot hij bij het maken van een sterkte/zwakte-analyse van de gemeente als zwakte naar voren kwam. Wat hij precies deed? Dat kon geen van de aanwezigen me vertellen, maar wel dat zijn verering buitengewoon belangrijk is en het openbare leven een aantal dagen stillegt. Het gaat, om precies te zijn, om drie dagen per jaar, verspreid over een periode van zeventien dagen. Drie dagen waarop alle toegangswegen naar de gemeente worden afgesloten en vrouwen, kinderen en niet-geïnitieerde mannen hun huis niet uit mogen. Doen ze dat wel, dan neemt Oro ze mee, en komen ze nooit meer terug.

En dus werden de twee afspraken die ik in die periode had staan met de gemeente verzet. De vertegenwoordigers van de fetisj konden mijn veiligheid niet waarborgen - ik kon de gemeente maar beter mijden. Dat ik blank ben en de fetisj niet ken, maakte volgens hen geen verschil: Oro houdt ook van blanke vrouwen. Ik heb me aangepast. Je weet maar nooit.



Reacties