Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Achter een dikke, grijze deur staan rijen tafels opgesteld, met daarop overal naaimachines. De vloer ligt bezaaid met naalden, stoffen en draden van garen. Je moet uitkijken waar je loopt, want je loopt zo een paspop – of een student – tegen het lijf. Het is moeilijk elkaar te verstaan in het naaiatelier. De muziek staat hard aan en de naaimachines produceren permanent een ratelend geluid.

Zero waste

Met dit project hoopt het AMFI de modestudenten bewuster te maken van de herkomst van kleding. “Over het algemeen zijn de studenten hier best al bezig met duurzaamheid. Zo hebben ze het project ‘zero waste’ gehad. Daarbij moeten ze collecties produceren zonder afval of footprint”, vertelt Laura Klaassen, student en lid van het management achter de sweatshop.

Twee ploegen werken in het atelier: de ene groep studenten maakt rugtassen, zo’n 110, de andere groep maakt prototypes. Zes uur achter elkaar zitten de studenten te naaien. Wie naar het toilet wil, moet na afloop van de dienst langer doorwerken. “Maar dit is nog lang niet vergelijkbaar met het werk in textielfabrieken in Bangladesh. De werknemers daar maken veel meer uren”, zegt Klaassen.

DSC_0875
De stof van de rugzakken komt van tentdoeken

Bewuster denken

“Door dit te doen ga je meer nadenken over de mode-industrie. Maar op school zijn we daar al veel mee bezig”, vertelt student Isabelle Heere vanachter haar naaimachine. Isabelle maakt een deel van een rugzak. Ze draagt een gele centimeter om haar nek. “We zijn veel bezig met de afkomst van een product en hoe iets wordt geproduceerd. De collecties die we eerder hebben gemaakt moesten duurzaam, innovatief en circulair zijn.”

Ook student Agata Zweekhorst denkt dat het werk in Bangladesh vele malen zwaarder is dan het werk in de sweatshop. “Ik kan me niet voorstellen dat ik dit elke dag zou moeten doen. Gisteren had ik enorme hoofdpijn omdat ik te weinig water had gedronken, en het is vervelend als je naar de wc moet”, vertelt Agata terwijl ze opkijkt van haar werk. Ze is bezig met het maken van patronen voor de protoypes.

DSC_0887
Student Agata is bezig met het maken van prototypes

Lopendebandwerk

Toch vindt Agata het werk wel leuk. Niet alle studenten delen die mening. Klaassen vertelt dat iedereen een andere taak heeft, zo ontstaat het lopendebandwerk. “De een moet honderd patronen knippen, de ander is de hele tijd flapjes aan het vouwen en aan het opstrijken. Als je dit uren achtereen doen moet, word je gek.” Zodra een product klaar is, vindt er een kwaliteitscheck plaats. “Als een product niet goed genoeg is, moet je het opnieuw maken.”

Dit is de tweede keer dat de studentensweatshop plaats vond. De vervaardigde rugzakken worden net zoals het afgelopen jaar gedoneerd aan stichting Because We Carry. Die deelt ze uit aan vluchtelingen op het Griekse eiland Lesbos. De tassen worden gemaakt van tentdoeken en zijn voorzien van een zaklampje.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
bewl3-0735

Jacolijn Groesbeek

Jacolijn (1997) studeert journalistiek en heeft een passie voor schrijven en fotografie. Onderwerpen als mode, mensenrechten en …
Profielpagina

Advertentie

wca2019_600x500_v4 (002)