Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Ik had nog nooit op hoge hakken gelopen en niet eerder aan modellenwerk gedacht. Dat veranderde toen een meisje van mijn middelbare school foto’s van mij opstuurde naar modellenbureaus. Het afgelopen jaar werkte ik fulltime als model in steden als Milaan, Londen, Parijs en Barcelona. Mensen uit mijn omgeving vragen me nog dagelijks hoe die wereld precies in elkaar zit. Hoe is dat nou, de wereld van een mannequin?

Avontuur

Omdat ik toch wel benieuwd was naar die onbekende wereld (en niet geschoten altijd mis is) ging ik de modellenbureaus langs. Voor ik het wist stond ik, een beetje onzeker nog, voor de lens van een onbekende man. Poseren, hoe doe je dat eigenlijk? Ik kreeg te horen dat ik fotogeniek was. Een aantal test shoots later vloog ik voor mijn eerste internationale modellenklus naar Barcelona. Die ervaring maakte mij nieuwsgierig en toen ik mijn propedeuse journalistiek op zak had, besloot ik een jaar fulltime modellenwerk te gaan doen. Helaas ontdekte ik al snel dat het vak veel keerzijdes heeft.

In mijn bikini stond ik in een ijskoude ruimte. Mijn booker keek me zorgelijk aan nadat ze mijn heupen had opgemeten met de beruchte, gele centimeter. Ik zag de bui al hangen: yep, afvallen. Hoewel mijn huisarts had gezegd dat ik wel wat mocht aankomen, dacht mijn bureau daar anders over.

Zo begon het avontuur toen ik een aantal weken on stay in Italië verbleef om klanten te ontmoeten en eventueel opdrachten binnen te halen. Ik kwam – bij wijze van spreken – net het vliegtuig uit gerold en nu kreeg ik op het bureau al een A4’tje in mijn handen geduwd: “Ciao bella, dit is je schema voor vandaag.” Op het papier stonden allerlei merken die ik diezelfde dag nog moest bezoeken. Ik was al opgelucht dat ik het bureau gevonden had.

Ongeacht je leeftijd eist een bureau van elk high fashion model dat ze het lichaam heeft van een zestienjarige

Keerzijdes

Brood was ineens taboe en mijn geliefde koekjes moest ik laten staan. En dat nog wel terwijl ik in het land van pizza’s en pasta’s was. Had ik de afgelopen weken iets verkeerd gedaan? Ongezond gegeten? Nee, ik was inmiddels gewoon een paar maanden ouder en zoals gebeurt op die leeftijd: ik kreeg gaandeweg vrouwelijker vormen. Ongeacht je leeftijd eist een bureau van elk high fashion model dat ze het lichaam heeft van een zestienjarige. Een jaar of 25 geleden was het nog niet zo extreem. Tegelijkertijd zijn er nu wel curvy modellen, maar dat modellen hiervoor flink moeten aankomen, bevestigt mijn bedenkingen over deze industrie.

Met een ander model uit Nederland, een new face van zestien jaar oud, zat ik in Milaan. Ook zij kreeg te horen dat ze moest afvallen, vijf kilo maar liefst. Het werd tegen haar gezegd alsof het de normaalste zaak van de wereld was. “Het hoort erbij”, zeggen de meeste modellen dan ook. Maar ik vind het absurd om een slank zestienjarig meisje erop aan te spreken dat ze ‘te dik’ zou zijn. Op deze leeftijd zijn veel jongeren onzeker en makkelijk beïnvloedbaar. Het meisje was daarna erg overstuur. In het modellenappartement hoorde ik dat ze van onze booker geen water meer mocht drinken: de mensen op het bureau hadden haar gezicht ‘opgezwollen’ gevonden en de dag daarna zou Vogue haar eventueel boeken. Geen water, geen brood.

View this post on Instagram

✨ @neo2_magazine

A post shared by Jacolijn (@jacolijnx) on

Bron: www.instagram.com

Fashion week

In een fotohokje op een metrostation wisselde ik snel mijn sneakers om voor een paar hakken. Mijn persoonlijke gids – Google Maps – stuurde me door allerlei oude straatjes. Het was inmiddels fashion week. Ik had geen flauw idee wat ik kon verwachten. De meeste merken waar ik naartoe werd gestuurd, moest ik eerst even googelen omdat ik er nog nooit van had gehoord.

Met een stapel setkaarten in mijn tas liep ik naar mijn eerste casting, een soort sollicitatie,  waarvoor je niet betaald krijgt. Het is een investering in je carrière om alle klanten te ontmoeten. De rij modellen voor het huis verklapte dat de casting daar plaatsvond. Ik probeerde een gesprek aan te knopen met het model voor me, zonder succes. Dus besloot ik doelloos op mijn telefoon te scrollen om de tijd te verdrijven. Toen ik eindelijk aan de beurt was gaf ik mijn portfolioboek met foto’s en stelde ik me voor. De castingdirector keek me niet eens aan en ik mocht meteen weer gaan.

Rond acht uur ’s avonds kwam ik thuis. Tijdens de fashion weeks werkte ik geregeld zeventig uur in de week. In totaal doen modellen soms wel honderd castings in een paar weken, om vervolgens misschien slechts vijf shows te mogen lopen. En dan doe je het als model al goed – er zijn ook altijd modellen die geen enkele opdrachten binnenhalen. Ik deed een vreugdedansje toen ik mijn schoenen uit deed en ontdekte dat ik geen nieuwe blaren had. Ondertussen ging mijn Nokia leentelefoon naast me af. “Ciao bella, you have a fitting now.

In Italië verdiende ik 4500 euro in een maand, maar ik kreeg slechts 1500 euro betaald. Modellenjobs betalen goed, maar meestal moet je de appartement- en vliegkosten zelf bekostigen. Daarnaast moet je een percentage van je verdiensten afstaan aan je bureau. 1500 euro voor vier weken van elk zo’n zeventig uur? Bovendien werkte ik geregeld ook in de weekenden.

Bron: www.instagram.com

Jouw manier

Ik heb lang gepiekerd of ik wel in de mode-industrie wil blijven werken. Maar kritische modellen die ermee stoppen, zorgen er tevens voor dat deze industrie blijft zoals-ie is. Modellen die altijd al droomden van een carrière in de mode-industrie, accepteren meer en blijven het werk langer doen, hoe bizar de eisen die aan ze worden gesteld ook zijn. Dat ik nooit model heb willen worden, maakt dat ik er anders in sta en minder accepteer. Iemand zei laatst tegen me: “De enige manier waarop jij erachter kan staan, is door het op jouw manier te doen.”

Dus zocht ik een uitlaatklep voor mijn bezwaren, en zo ontstond mijn blog. Al gauw tikte een van mijn bureaus mij op de vingers: kritiek werd niet getolereerd. Gelukkig waren er ook mensen uit de industrie die me juist aanmoedigden. Dat een van mijn bureaus zich aangevallen voelde en niet accepteerde dat ik kritisch was, wakkerde mijn ambivalentie aan: was de interesse die ze voor me toonden wel oprecht? Gaven ze eigenlijk wel om hun modellen? Je voelt je speciaal als zo’n bureau jou wil hebben, maar de muur achter mij op het modellenbureau hangt vol setkaarten van modellen. “Voor jou tien anderen”, zegt mijn moeder altijd. Ze heeft gelijk.

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
bewl3-0735

Jacolijn Groesbeek

Jacolijn (1997) studeert journalistiek en heeft een passie voor schrijven en fotografie. Onderwerpen als mode, mensenrechten en …
Profielpagina