<i>Deely meel vanuit Johannesburg (7): Annan, Willem-Alexander, Balkenende en Pronk</i>

03-09-2002
Door: OneWorld Redactie
Bron: Thirza Bronner

Maandag, 2 september 2002

Maandag was het zover: het eerste afscheid. Sandra, mijn Zweedse kamergenote, vertrok per vliegtuig naar Bangkok voor een bijeenkomst van Unped, het VN-programma voor Milieu en Ontwikkeling. Voor die organisatie kon zij tot president gekozen worden. Ik hoop dat ze het wordt, ze is echt een uitstekende diplomaat. Udai, mijn huisgenoot uit India, en ik brachten haar naar het vliegtuig. Afscheid nemen is nooit leuk, maar het is natuurlijk beter iemand gekend te hebben en vaarwel te zeggen, dan die persoon nooit te hebben ontmoet.

Vervolgens zijn we naar Nasrec gereden, waar maatschappelijke organisaties bijeen zijn. Het was de eerste keer na mijn registratie dat ik op Nasrec was en er daadwerkelijk heb rondgelopen en gekeken. Het bleek bijna een grote eettent, met een grote markt en maar een paar kraampjes van NGO's.

Bij toeval viel ons oog op een kleine aankondiging, dat Kofi Annan om drie uur in de ‘Nelson Mandela zaal’ zou spreken. Na een biologische maaltijd, die toch echt niet lekker was, en een korte wandeling zijn we er naar toegegaan.

We waren 20 minuten te vroeg, waardoor wij stoelen op de derde rij konden bemachtigen. Droevige muziek klonk uit de luidsprekers. Maar op het moment dat Kofi Annan een voet in de zaal zette, begonnen alle aanwezigen te klappen en Afrikaanse liederen te zingen.
Mr. Annan sprak ongeveer 35 minuten en beantwoorde in dit tijd ook vragen. De kalmte die hij uitstraalt en de manier waarop hij zijn zinnen formuleert, was overweldigend. Het applaus vanuit het publiek was hartstochtelijk. Annan onderstreepte de rol van individuen en NGO's. Hij is volgens mij de eerste wereldleider die vooral de NGO's oprecht een warm hart toedraagt. Ik ben erg onder de indruk van hem.

Daarna wederom eten. Omdat het allemaal zo hectisch is, weet je niet wanneer je eet en wanneer je kan rusten. Ik heb daarom besloten dat zodra mijn buik knort en ik tijd heb, ik ga eten.
In de bus naar Sandton viel ik in slaap. Op de trappen van het Sandton plein wisselde ik snel mijn sandalen voor mijn nette hakschoentjes. Ik had immers, samen met bijna alle Nederlanders hier aanwezig, een informele receptie met premier Balkenende en Nederlandse parlementariërs. Ook Willem Alexander en Maxima waren aanwezig.

Ja, dan doe je je best om er op je paasbest uit te zien en wat gebeurt er natuurlijk: precies, je blijft met je mooiste bloes achter een spijker hangen! Een gigantische winkelhaak! En geen mogelijkheid om je te verkleden. Gelukkig had ik mijn vest mee.

Ik heb Jan Pronk een handje geschud. Tijdens een manifestatie van Milieudefensie in de Beurs van Berlage in Amsterdam enige tijd geleden, gaf hij, vlak na het mislukken van de top over oerbossen een masterclass. Daarin vertelde hij over de conferentie in Johannesburg. Dat inspireerde mij naar Johannesburg te gaan en daarvoor heb ik Pronk bedankt. Ik ben nog steeds erg gelukkig dat ik hier ben.
Na afloop ben ik naar huis gegaan. Ik had tijdens de receptie twee glazen wijn gedronken, maar door het tekort aan slaap en de intensiviteit van de top voelde ik mij zo dronken, dat ik nog maar aan een ding kon denken: bed!

Videoverslag van Johannesburg, door DeNieuwe Omroep

Reacties