Debat

01-09-2004
Door: Tekst: Evelijne Bruning


Debat, bent u een trouw debatfan? En zo ja, er al wel eens heuselijk bij geweest? Ik wel. En ik moet bekennen dat ik me steeds opnieuw na afloop van alweer zo'n dramatisch saaie middag voorneem om mijn tijd echt NOOIT meer zo te verdoen. Ik blijf liever op de bank met de boeketreeks. Desnoods alle 835 delen. Want wat een gruwelijk gedoe, zo'n zaaltje vol bevlogen betweters die niet eens naar zichzelf luisteren, laat staan naar elkaar. Maar dan, dan komt er weer een uitnodiging binnen vol veelbelovende politici en prominente praters en dan denk ik: ach, misschien dat het deze keer...

Aldus toog ik hoopvol naar Utrecht. Want daar kwam deze zomer op initiatief van de stichting Wereldvoedselvraagstuk de Nederlandse 'fine fleur' van experts bijeen om te praten over de voedselsituatie in Ethiopië. Waar 10 procent van de bevolking jaarlijks sowieso afhankelijk is van voedselhulp, en als het niet regent nog een paar procentjes meer. De aanwezige landenkenners, voedingsdeskundigen, immigranten, noodhulpbeleidsformuleerders en geëngageerde journalisten gingen na een lange, taaie middag bijna allemaal vermoeid maar tevreden naar huis. Naar de aardappels. En ik blijf het niet begrijpen.

De deelnemers hadden, zoals bij zoveel debatten, allemaal hun eigen gecertificeerd duurzaam verbouwd tropisch hardhouten stokpaardje meegenomen. Gewoon een aangename middag in Nederland. Kabbeldekabbeldekabbeldebabbel. Er werd volop met jargon geschoten, maar het bleef de hele middag bij losse flodders. Bijna niemand reageerde op het betoog van een ander. Misschien dat we het sectorale debattencircuit op kunnen leuken met een debattenbingokaart. Want natuurlijk kwamen ook hier weer alle buzzwoorden voorbij. De normatieve nul-komma-zeven procent, de slepende schuldenlast, het barre broeikaseffect, de moorddadige dan wel louterende marktwerking, het onvermijdelijke paternalisme, de betreurenswaardig eenzijdige beeldvorming... Bingo! Eigenlijk hadden al die mensen net zo goed thuis kunnen blijven, en tegen hun badkamermuur praten. Denkelijk wel iets minder gezellig.

Kunt u mij misschien uitleggen waarom wij er steeds weer op uittrekken om met elkaar 'in discussie' te gaan? Want wat levert het nou op, behalve tevreden zaalverhuurders? Is het gedeelde gevoel van nobel denken aan grote doelen voldoende? Of is het de verlokking van een middagje even niet op kantoor, en een declarabel drankje? Want laten we eerlijk zijn, door al dat gedram om resultaten en indicatoren is de OS in Nederland bijna doodgereguleerd tot passieloos kantoorwerk. Geen wonder dat een van de debatteerders in Utrecht met foto's van vrouwen vol kralen uit Ethiopië op zak rondliep. 'Kijk, ziet u, daar staan ze nog dicht bij de natuur.' Ze hebben er dan ook vast geen debatten.

PS: Als u er ook even uit wilt, vindt u op pagina 20 onze debatagenda voor de komende maanden. Meer over voedsel en Ethiopië op www.wereldvoedseldag.nl.



Reacties