De begrotingsbehandelingen

01-11-2004
Door: Tekst: Ester Manter


Op de publieke tribune wachtten de lobbyisten in spanning af wat de verschillende partijen overeind zouden houden van de ingebrachte lobbypunten. Zo gaat dat namelijk. Iedere ontwikkelingsorganisatie heeft banden met de politiek. Je kunt aan de inbreng van Tweede-Kamerleden ook goed zien met welke lobbyist het contact goed is. Cordaid en NiZa hebben het CDA succesvol gesouffleerd, Pax Christi weet ook bij de niet-Christi's, zal ik maar zeggen, z'n punten redelijk voor het voetlicht te krijgen. De Evert Vermeer Stichting zwaait net iets te opzichtig naar de sociaal-democratische kameraden beneden. Hun punten zijn waarschijnlijk al in achterkamertjes besloten, naar goed sociaal-democratisch gebruik.

Maar dan het debat. Ik kan er maar niet aan wennen, aan dat indirecte praten. Ze hebben het tegen de minister, maar praten met de voorzitter. Met meneer Weisglas dus. Als een van de Kamerleden naar het spreekgestoelte loopt voor zijn of haar bijdrage aan het debat, gaat dat als volgt: 'Geachte voorzitter, het kan toch niet zo zijn dat de minister...' En dan verwacht je dat de ministers op z'n minst een beetje opletten - er wordt immers over hén gesproken. Maar dat doen ze dus niet. De ergste verwensingen en de briljantste ideeën worden zo op het oog niet door hen waargenomen. Af en toe schrijft een van de bewindslieden iets op een briefje, maar dat kan net zo goed een boodschappenlijstje zijn. Verder lezen ze stukken en roeren ze in kopjes koffie.

Als een collega-Kamerlid ook wil reageren op de spreker, loopt hij of zij naar de microfoon, gaat stevig staan (de meest waargenomen houding is: één been naar voren, het ander schuin naar achter) en begint wederom tegen de voorzitter aan te praten. 'Dank u wel, voorzitter', zo beginnen ze allemaal. 'De geachte collega Samsom zal toch niet bedoelen dat...' Alsof die voorzitter dat weet! Weisglas geeft het woord weer aan de eerste spreker. De minister kijkt niet op of om.

Het gehakketak is soms vermakelijk, soms interessant, vaak voorspelbaar. Je hoort de opmerking en je weet al wie er dan naar de microfoon zal lopen. Mijn gedachten dwalen af - de boog kan immers niet altijd gespannen zijn. Er staan krukken naast Piet van Harn van de NCDO. Straks even vragen wat er aan de hand is. Er komt een schoolklasje binnen, op excursie naar het Binnenhof. Sneu, net tijdens de bijdrage van de heer Ormel van het CDA. Ik begrijp niet waar die man het nu over heeft. En die kinderen maar stilzitten.

Staatssecretaris Nicolai gaapt. Dat is interessant, want dan weet je zeker dat hij aan seks denkt. Dat is namelijk recentelijk onderzocht. Mevrouw Van der Laan (D66) heeft hele goede bijdragen, maar de verkeerde schoenen. Dat leidt af. Ach, maar Weisglas maakt er op een gerespecteerde wijze toch een gezellige dag van. Hij is ook de enige man in het gezelschap die echt kan giechelen. Tot twee keer toe zet hij per ongeluk de microfoon van de VVD-rechtsbuiten Van Balen uit, en ja hoor: hihihihi.

Hij krijgt een briefje van de bode met een voor ons onbekende inhoud, en daar gaat hij weer. Alleen het kijken naar Weisglas maakt het werk van lobbyist al heel erg leuk.

Ik verheug me op volgend jaar.



Reacties