<i>Dagboek Zimbabwe II: het eindeloze wachten voor de stembus</i>

10-03-2002
Door: OneWorld Redactie

Precies om 6 uur 's ochtends word ik wakker. Te laat, want de twee personen die mogen stemmen in ons gezin wilden al om half zes vertrekken naar de stembus. Ik heb ze om 6.30 bij de school afgezet. Ze wilden niet dat ik dicht bij zou komen omdat ik wit ben en dus geassocieerd zou worden met de oppositie!

Toen ik thuis was belde Susan me alweer om te vragen of ik een paraplu kon brengen, want het was begonnen te drizzelen. Vandaag is een bijzondere dag. Het is fris, een verademing voor al die mensen in de rij, want normaal wordt het zo'n 28 à 30 graden. De rij mensen is indrukwekkend, maar het schijnt allemaal rustig te zijn.

Stoeltjes, boeken en kranten

Ik rij wat rond om nog wat kippevoer voor onze vijf kippen te bemachtigen. Het is stil en doods op straat. Alleen bij de scholen en stembureaus staan lange rijen mensen en veel auto's. Veel kiezers hebben stoeltjes en boeken en kranten meegenomen.

Om 10 uur kom ik weer langs de rij waar Susan en Pharon staan. Ze zijn wel opgeschoten maar het gaat nog wel een paar uur duren. Het stemmen gaat uiterst langzaam, want de Zimbabwanen moeten de burgemeester van Harare, de gemeenteraad én de president kiezen. Sue vertelt me enthousiast dat iedereen voor de MDC gaat stemmen.

Ik rijd nog wat rond in een verlaten stad en ik besef me dat ik hier niet meer wil wonen als de kiezers toch voor het bestaande bewind kiezen. En dan bedenk ik me weer dat de uitslag toch gefraudeerd zal zijn! Ik weet het ook niet meer.

Het is 11.15 in de ochtend en Sue schat dat ze nog 200 mensen voor haar heeft ...

Truc met de baby

Haar vader belde net en hij vertelde me dat er duizenden mensen bij het stembureau in een medium density suburb in de rij staan. Hij staat er al sinds 6 uur vanochtend en de rij gaat erg langzaam vooruit. Dit is weer een truc van de regering om mensen te ontmoedigen om te stemmen. Maar ze schijnen toch in groten getale op te komen.

Susans vriendin Helen heeft nu een trucje bedacht: Helens baby Bradley heeft ze aan Sue gegeven en aangezien moeders met baby's voor mogen gaan hebben we nu (om 12 uur) goeie hoop dat Sue snel klaar zal zijn!

Middag

De truc met de baby heeft maar gedeeltelijk geholpen. Susan heeft toch nog tot 13.30 in de rij gestaan. Toen ze uiteindelijk vóór Pharon het stem bureau binnen mocht kreeg ze te horen dat haar naam niet op de lijst voorkwam en dat ze naar een ander stembureau moest gaan dat weliswaar in de buurt is maar toch ... Ze was woedend en ik ook.

Bij het andere stembureau gekomen kreeg ze te horen dat ze weer gewoon in de rij moest gaan staan. Dit werd ook haar te veel en ze heeft luidkeels geprotesteerd waarna ze haar alsnog na een half uur hebben laten stemmen.

Zó, de klus is gedaan en om 15.30 gaan we naar huis. We bellen met haar vader. Hij is ook woedend want er zit totaal geen schot in de massa die daar is om te stemmen. Hij geeft het op na 10 uur voor niets in de rij te hebben gestaan. Hij neemt zijn kinderen mee om bij ons de avond door te brengen. Hij wil het op zondag opnieuw proberen. Later horen we op de televisie dat de politie met rubber kogels op de rij heeft geschoten waar hij heeft gewacht.

Twee dagen langer stemmen

Van andere mensen horen we dat ze na 12 uur in de rij staan nog niet hebben kunnen stemmen en uiteindelijk toch maar naar huis zijn gegaan.

Op het stembureau waar Susan stemde werd per 10 minuten een groepje van 6 mensen binnengelaten om te stemmen. Op het stembureau waar haar vader stemde ging een groepje van 10 mensen per half uur het stembureau in...

's Avonds kondigt de minister aan dat er nog twee dagen langer gestemd mag worden. We wachten af of de president het hiermee eens is. Zeker is dat er dan ook makkelijker gefraudeerd kan worden, want de onzichtbare inkt die op de handen wordt gedaan om te voorkomen dat men meer dan één keer stemt, slijt na 2 dagen van de handen!

Iedereen komt naar ons huis en naar goed Afrikaans gebruik wordt er een paar kilo vlees op het vuur

Reacties