Journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld

Voordat je verder leest:

Onafhankelijke journalistiek voor een eerlijke en duurzame wereld kost tijd en geld. Als Vriend van OneWorld steun je voor € 6 per maand onze missie, lees je dagelijks bijzondere verhalen, ontvang je ons magazine en meer!

Ja, ik word Vriend Ik lees eerst verder

Waarom ga je niet iets met crowdfunding doen?’, vraagt een vakgenoot me. Ik heb net op Twitter verteld hoe ik, als onverzekerde zzp’er, mijn inkomen door ziekte heb zien dalen van bijna een halve ton per jaar naar minder dan het minimumloon. De vakgenoot denkt dat ik met crowdfunding dat inkomensverlies deels zou kunnen goedmaken. Geen onsympathiek idee, en toch twijfel ik. Het is niet dat ik te trots ben om mijn hand op te houden. Maar er schuurt iets. Ik weet alleen nog niet precies wat.

In mijn omgeving zie ik ze steeds vaker langskomen: crowdfundingsacties voor iemand met een ziekte of beperking. Een kennis heeft dankzij zo’n inzameling eindelijk een rolstoel die lekker zit. Een vriendin met een progressieve zenuw-spierziekte kan zonder zorgen over de eigen bijdrage een traplift laten installeren die wél in haar huis past. Collega Harriët Duurvoort schreef in de Volkskrant een column over Sonja, een alleenstaande moeder met ongeneeslijke kanker en schulden, die graag nog een keer met haar kinderen naar het Burning Man-festival zou gaan. Binnen een dag was het benodigde bedrag ingezameld.

Het ontroert me: hoe gul men geeft, hoe dat een zwaar leven iets lichter maakt, omdat in elk geval de financiële lasten nu even door vele schouders worden gedragen. En toch, en toch.

Een passende traplift of comfortabele rolstoel is geen luxe; het zorgt ervoor dat mensen kunnen bewegen

Duurvoort schrijft in haar column dat Sonja in de schulden raakte nadat ze door ziekte niet meer zoveel kon werken. En dan: ‘Het is absurd dat we in onze verzorgingsstaat geen vangnet hebben voor iemand als Sonja.’ Dat is het, denk ik, dát is wat er aan me knaagt. Een passende traplift of comfortabele rolstoel is geen luxe; het zorgt ervoor dat mensen kunnen bewegen. Een inkomen bij ziekte is geen bonus; het zorgt ervoor dat mensen kunnen eten. Dit zijn basisbehoeften die gewoon volledig vergoed zouden moeten worden. Het is hartverwarmend wanneer vrijgevige mensen willen inspringen als die vergoeding uitblijft. Maar tegelijkertijd bedekt deze mantel der liefde de onacceptabele gaten die er zijn gevallen in ons maatschappelijk vangnet.

En dan is er nog dit: een gift is geen recht. Je kunt liefdadigheid niet opeisen, je moet afwachten wat je gegeven wordt. En wat als je aandoening chronisch is, en na een poos is het nieuwtje eraf? Of wat als je weinig vrienden hebt? Crowdfunding kan prachtig zijn, maar wanneer het van basiszorg een meritocratie1 maakt, is het niets meer dan een soort ‘recht van de sterkste’. Of, accurater, ‘het recht van de populairste’.

Zoals voor zoveel dingen in onze neoliberale samenleving geldt dan: het werkt fantastisch als je toevallig iemand bent voor wie het werkt. Maar voor de anderen is er niet genoeg. En dat hoort ook te schuren.

Deze column verscheen eerst in OneWorld-magazine.

HannevanderWoude_Q3B2080

Zorgconsument

Asha ten Broeke neemt het op voor de niet-assertieve patiënt, eh, zorgconsument.

HannevanderWoude_Q3B2092

Prikkelterreur

Asha ten Broeke over overgevoeligheid en hoe de maatschappij beperkingen creëert.

  1. Een maatschappelijk systeem dat niet draait om rechten maar om beloning voor prestatie. ↩︎

Voor het maken van verhalen hebben we jouw steun nodig.

Ja, ik word vriend (€6 per maand)
HannevanderWoude_Q3B2083

Asha ten Broeke

Asha ten Broeke (1983) is schrijver van columns en boeken. Ze is ook dik, autistisch en chronisch ziek in een neoliberale samenleving, en …
Profielpagina