We naderden het zuiden dus vanaf nu begint het heuvellandschap. Vanaf Tournai volgden de fietsers het jaagpad langs de Schelde met zicht op oude fossiele industrie: bergen kolen, schoorstenen en restanten van de mijnbouw. Deze maakte na een aantal kilometer plaats voor een pad met glooiende akkers, boomkwekerijen en velden die in de zomer gevuld zijn met aardbeienplanten. Bij Rongy passeerden de fietsers de Franse grens; waar de heuvels weer plaatsmaakten voor vlak land en geen “gendarme” in zicht was. Het laatste gedeelte van de tocht bracht de fietsers door het forêt de Marchiennes, waar ze overnachtten in de gelijknamige stad.

Onze fietsers gaan niet alleen op pad. Zij worden nauwkeurig in de gaten gehouden door fietsenmaker en EHBO’er Oof, fotografe Boukje en mij zelf.

Wij zitten in de volgbus en zijn er om de fietstocht zo comfortabel en memorabel mogelijk te maken. Gelukkig is iedereen vitaal en gezond en zijn er tot nu toe geen persoonlijke ongevallen geweest. Ook met de fietsen gaat het goed: buiten wat kleine uitdagingen als een lekke band, het opnieuw afstellen van versnellingen, kettingen smeren en zadels verstellen zijn er geen echte fietsongevallen geweest.

In de buurt van Gallaix hebben we de fietsers aangenaam verrast met 'prutjeskoffie'

 

Sinds gisteren heeft de volgbus er een functie bij gekregen: die van koffie service wagen. In de buurt van Gallaix hebben we de fietsers aangenaam verrast met ‘prutjeskoffie”. Recept: een theelepel gewone koffie in heet water, even wachten tot de “ prut” naar de bodem gezakt is – en opdrinken maar! Het was een bijzonder moment om de fietsers zo  in de zon, in het Wallonische heuvellandschap samen te zien. Het was zo ongelooflijk prachtig weer. Het is deze dagen warm voor de tijd van het jaar: rond de 11 graden. Het lijkt wel herfst!

Ook in de middag bleef het prachtig weer. Met zo’n 50 kilometer in de benen gingen de fietsers lunchen in Tournai – op het terras van het Grote Plein – in de zon. Overigens is niet alleen het weer warm. De mensen die meefietsen hebben stuk voor stuk het hart op de juiste groene plek. Nu na vier dagen begint de groep echt een groep te worden. Het is prachtig om te zien hoe mensen elkaar steunen en desnoods een tijdje voortduwen richting de Eiffeltoren. Soms gebeurt dit letterlijk, maar meestal figuurlijk; als men even wat energie nodig heeft om een berg op te klimmen.

Gisteravond heb ik aan het eind van de avond een yoga en meditatie les gegeven. Met 15 mensen zaten we in de eetzaal, op onze slaapzakken. Na afloop van de sessie rolden de meesten van ons direct hun bed in: om half 7 gaat de wekker weer dus de meeste fietsers liggen rond half 11 op één oor . Na afloop van de les kreeg ik een tekst van 1 van onze fietsers, Ad de Kort. Ik deel hem graag met jullie.

“ De aarde is niet alleen onze omgeving, de aarde is niet iets buiten ons. Wanneer je met aandacht ademt en hiermee je lichaam voedt, realiseer je je dat je de aarde bent. Jouw bewustzijn is ook het bewustzijn van de aarde. Kijk om je heen – wat je ziet is niet je omgeving – jij bent het zelf!`’ Thich Nhat Hanh (UN Climate Change Newsroom, 14 july 2014)

Een abonnement op OneWorld magazine voor 25 euro

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
670

Over de auteur

Sophie Nusselder is yoga-docent en vrijwilliger bij Milieudefensie
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief