Afscheid

01-09-2005
Door: Tekst: Annick Weijntjes


Sinds twee maanden wist ik dat het moment van afscheid nemen eraan zat te komen. Dat ik m'n baan, het land en de mensen die ik de afgelopen twee jaar had leren kennen, zou inwisselen voor een nieuw leven op een voor mij nog onbekende plek. In het begin van die wetenschap werd ik voldoende opgeslokt door allerhande praktische regeldingen om er niet al te veel bij stil te hoeven staan. Ik moest verhuizen, de auto verkopen en het werk overdragen. Maar naarmate de tijd verstreek en de bewuste datum dichterbij kwam, kon ik me daar niet langer achter verschuilen.

Het gebruikelijke 'Ça va?' werd steeds vaker: 'Hoe gaat het met de voorbereidingen?' En dat ging vervolgens over in een 'Hoe voel je je?'. Vooral op die laatste vraag had ik eigenlijk geen passend antwoord. Ik wist het namelijk niet. M'n gevoelens waren dermate tegenstrijdig en veranderden zo snel, dat ik op een gegeven moment alleen maar afstand voelde, en het idee had het geheel vanaf het balkon gade te slaan. Het ene moment was ik verdrietig bij de gedachte dat mijn dagelijkse werkelijkheid met al haar geluiden, geuren en kleuren binnenkort niet meer de mijne zou zijn. Even later kon ik juist weer niet wachten om op het vliegtuig te stappen en een nieuw avontuur tegemoet te vliegen.

Na de gebruikelijke afscheidsrecepties en laatste gin tonics met goede vrienden was het dan eindelijk zover. Op naar het vliegveld - in dikke kleren voor het geval het koud zou zijn wanneer ik op Schiphol landde. Ik betrapte mezelf erop dat ik de gebruikelijke chaos in de veel te kleine en warme vertrekhal nu al onbewust aan het verheerlijken was, zoals ik over een tijdje waarschijnlijk alles wat met Afrika te maken heeft met een zekere weemoed zal bekijken.

En daarmee trok langzaam het zeurderige onderbuikgevoel weg, dat me die hele dag al dwarszat. Ik was niet langer bezig met afscheid nemen, maar met een complexe ruilhandel, waarbij ik een stukje van mezelf en van wie ik was, achterliet in Afrika, en een stukje van Afrika meenam naar m'n volgende bestemming. En van ruilen komt huilen, heb ik als kind geleerd. Dus kon ik geheel verantwoord mijn waterlanders laten lopen toen de wielen van het vliegtuig van de grond kwamen en de lichtjes van de stad steeds kleiner werden. Dag Afrika.

 

En dag Annick. Deze column wordt vanaf het volgende nummer overgenomen door Hanneke Terwiel, die deze maand aan haar eerste baan in Latijns Amerika gaat beginnen.



Reacties