Voor de meeste studenten is vlees vreselijk duur. Dat geld kun je beter besteden aan een biertje extra dan aan een stukje scharrelkip, dus graait de gemiddelde student nogal eens naar een kilobak plofkip.

Ik vrees dat ik daar zelf ook schuldig aan ben. Hoewel in mijn studentenhuis het plastic, papier en glas wel zorgvuldig gescheiden worden, ben ik groot fan van lang douchen, laat ik de lamp in keuken onnodig aan en is mijn koelkast niet gevuld met biologisch onbespoten, lokaal geteeld spul. Ik ben een milieuvervuilende student. Het spijt me.

Vlees, en alles wat met vlees te maken heeft, is niet zo goed voor de planeet, dat weten we allemaal wel. Maar een bordje zónder vlees, vis, melk, kaas of ei? Dat klinkt wel erg karig. Toch ga ik het proberen, en ik heb een van mijn mannelijke vleesetende vrienden uitgenodigd als proefkonijn.

Grijze spons
Op het menu staat rucola stamppot met tofu en champignons, gevolgd door een appel crumble. De helft van de ingrediënten staan al in mijn keukenkastje en het verse spul is voor een prikkie te krijgen bij de plaatselijke super. Tot mijn verbazing tel ik slechts €1,70 neer voor een flinke bak (biologische!) tofu. Zo’n laag prijsje, daar kan zelfs geen plofkip tegenop. Blij fiets ik naar huis, want deel één van mijn missie al geslaagd: vega eten is hartstikke goedkoop.

Mijn recept zegt dat tofu eerst uitgeknepen moet worden. Vooruit dan maar. Na wat gehannes met theedoeken en een zwaar pak (soja)melk, komt mijn huisgenootje kijken waar ik mee bezig ben. Samen hangen we boven iets wat nog het meeste wegheeft van een grijzig stuk spons. “Het ziet er een beetje gek uit, hè?” “Mm-mm.” De tofu gaat in stukjes, sausje erover en hop de koelkast in om een dagje te marineren. Tevreden plof ik op de bank.

Champignon of tofu?
De volgende dag meldt vrijwilliger Tom zich voor zijn bordje tofu. Een beetje sceptisch, dat wel: “Och, ik scheid toch meer methaan uit dan de varkentjes die ik opeet.” De tofu is na een dag marineren lichtbruin van kleur geworden. Tom trekt een wenkbrauw op: “Het lijkt een beetje op feta. Maar oké, ik ben benieuwd.”

Na een half uurtje vlijt in de keuken zitten we allebei achter een bordje stamppot. Na een paar happen zijn we het er over eens dat het inderdaad te eten is. De pan gaat leeg. Toch mist er iets. Een beetje textuur vooral, want tofu is en blijft een klef en sponzig goedje. En jus, we missen de jus.

Tom: “Het is lastig te zeggen of ik nou een hap champignon of tofu in mijn mond heb.” Verbeterpuntjes: veganistische jus maken (als dit bestaat?) en de tofu vervangen door iets wat wel een beetje bite heeft.

[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_original”,”fid”:”18434″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”348″,”style”:”width: 380px; height: 348px; float: right;”,”width”:”380″}}]]Vega uitslooftoetje
En dan het dessert. Ik kwam erachter dat mijn ‘uitslooftoetje’, dat ik maak wanneer ik Hoog Bezoek heb, hartstikke veganistisch blijkt te zijn. Kan niet missen, en Tom beaamt dat dit inderdaad wel in de smaak valt.

Al met al best geslaagd, dat veganistisch tafelen. Hoewel Tom niet van plan is om morgen ook een bak tofu te gaan halen: “Volgende keer eet je bij mij, en dan krijg je gewoon een stukje vlees.” Tom (1.88 m) bukt zich om mij (1.60 m) een afscheidsknuffel te geven. “Want jij moet er nog van groeien.”

 

Veganistische appel crumble
Voor 2 à 3 personen

Ingrediënten
100 gram bloem
Vloeibare (plantaardige) boter
5 eetlepels (basterd)suiker
2 appels
Rozijnen
Kaneel
Cakeblik

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 180 graden. Vet het cakeblik in met een beetje boter.
Schil en snij de appels in kleine stukjes, meng met 2 handjes rozijnen, 1 eetlepel suiker en kaneel naar smaak, en schep het mengsel in het cakeblik.
Meng in een kommetje de bloem en 4 eetlepels suiker en voeg een flinke kledder vloeibare boter toe. Meng met je handen, en blijf boter toevoegen totdat het mengsel plakkerig, maar wel kruimelig is. Het moet echt goed aan je vingers blijven plakken. Verkruimel het deeg over het appelmengsel en zet het cakeblik 20-30 minuten in de oven, tot het deeg een beetje bruin kleurt.

 

Bewuster geworden door dit artikel?

Onze journalistiek is toegankelijk voor iedereen en dat willen we zo houden. Met een kleine bijdrage help jij ons anderen ook bewust te maken. Alvast bedankt!

Ja, ik doe graag een eenmalige donatie!
Hoeveel wil je doneren?
670

Over de auteur

Iris Segers is een Nederlandse freelance journalist. In 2013 liep ze stage bij OneWorld.
Bezoek auteurspagina

Ik wil dat OneWorld blijft bestaan

AbonneerDoneer

Lees je bewust via onze wekelijkse nieuwsbrief

Advertentie

OneWorld-online_banner-600×500 + waaier