Cultuur

In het Westen zijn we gewend aan een lineair denken in onze manier van vertellen: situatie-oorzaak-gevolg. In veel films is er een personage dat aan het begin een soort opdracht krijgt (Verslaat zij de schurk? Maakt hij haar verliefd op hem?) en die aan het eind die opdracht vervuld ziet. Tussendoor moet hij echter veel tegenslagen overwinnen. Tegen het einde van het verhaal dreigt zelfs de totale mislukking. Dit soort vertellingen heeft een spanningsboog die zich ontlaadt in het laatste kwartier. Veel Latijns-Amerikaanse films kennen echter een cyclisch verloop. Een personage wordt opgevoerd in een bepaalde emotionele, sociale of politiek “staat”. Daarna volgt gewoonlijk een stapsgewijze achteruitgang tot ongeveer de helft of iets daarna. Een onverwachte kracht grijpt in — meestal een vrouw. Daarna gaat het weer stapsgewijs beter tot de “staat” zich heeft hersteld. Maar intussen heeft het personage wel bijgeleerd. De ontlading van de spanning zit niet aan het eind maar rond de helft, bij de omslag van “chaos” naar “orde”. lees meer...