Op 15 februari besloot de Franse president Chirac het voormalige vliegdekschip Clemenceau terug te halen naar Frankrijk. Het gevaarte was, vol asbest en andere schadelijke stoffen, op weg naar een Indiaas sloopstrand. Wereldwijde protesten, onder meer van asbestslachtoffers in Frankrijk, acties van Greenpeace en mensenrechtenorganisaties in India, leidden tot de Franse beslissing.

Nu heeft ook de minister van Milieu van Bangladesh een gifschip de toegang tot het land geweigerd. Eerst moet het schip zijn ontdaan van alle gevaarlijke materialen. Dan pas mag de SS Norway Bangladesh binnen. De regering nam de beslissing kort nadat de eigenaar van de sloopwerf Giri Subedar bekendmaakte dat het contract voor de aankoop van de SS Norway rond was. Aan boord van het scheepswrak bevindt zich nog minstens 1.250 ton asbest. Greenpeace plaatste het schip op haar 'lijst van 50', schepen die actief worden gevolgd omdat ze vermoedelijk naar een sloopstrand (zullen) varen.

In maart 2005 kwam de SS Norway in het nieuws dankzij een bijzonder staaltje internationale solidariteit. De Franse arbeiders die het cruiseschip - toen nog de SS France - in 1960 hadden gebouwd, protesteerden tegen het dreigende vertrek van het wrak naar een sloopstrand. Velen van hen zijn inmiddels ziek geworden van het asbest dat in het schip is verwerkt. Ze willen niet dat Aziatische arbeiders hetzelfde overkomt.

De SS Norway is - net als de Clemenceau - gevaarlijk afval volgens het Verdrag van Basel en de Europese Regeling over het transport van afval (259/93/EEC), zolang het schip niet is schoongemaakt. India én Bangladesh geven in beide gevallen een duidelijk signaal af aan Europa en andere OESO-landen: maak je schepen eerst schoon, dan pas mag je ze exporteren.

India en Bangladesh kiezen ervoor hun milieu en de gezondheid van hun slooparbeiders te beschermen. De sloopschepen zitten meestal vol asbest,  PCB's, zware metalen en ander giftig afval. Bovendien vallen talloze slachtoffers door ijzeren platen die naar beneden storten tijdens de sloopwerkzaamheden, of door ontploffingen van olie- en gasresten in de schepen.

De Europese coalitie van ngo's juicht de houding van beide landen toe. Sloopschepen op hun laatste reis zijn vaak roestbakken vol gevaarlijk afval, op weg van Europa naar arme landen in Azië. Zo zadelt de westerse wereld ontwikkelingslanden op met giftig afval en talloze zieke, gewonde en dode slooparbeiders. Overheden en scheepseigenaren schenden mensenrechten en milieuwetten, en uitgangspunten als 'de vervuiler betaalt' en 'de producent van het afval is verantwoordelijk'.

De coalitie roept andere slooplanden op het voorbeeld van India en Bangladesh te volgen. Bovendien moeten scheepseigenaren de verantwoordelijkheid nemen voor het afval dat ze zelf de zee op hebben gestuurd. Ze moeten hun wrakken ontdoen van gevaarlijke materialen, voor ze naar Azië te exporteren. Dan kunnen schepen uiteindelijk op een milieuvriendelijke en veilige manier worden gesloopt.

(Het European NGO Platform on Shipbreaking, is begin 2005 opgericht en bestaat uit: Bellona Foundation, European Federation for Transport and Environment, Stichting Noordzee, Greenpeace, International Ban Asbestos. International Federation for Human Rights en Association pour le Paquebot France.)