De dode homo

Precies een jaar geleden stierf David Kato een gruwelijke dood.

Het was een rustige morgen in een dorp net buiten Kampala. Toch werd op die beruchte dag de schedel van één van Uganda’s bekendste homo-activisten ingeslagen.

David Kato’s dood werd het openingsnieuws op de BBC-website en haalde alle Nederlandse kranten. In Mukono, enige kilometers verderop, had echter niemand van hem gehoord. Terwijl vier blanke journalisten hun verhalen over de vermoorde homo-activist de wereld instuurden in het plaatselijke hotel, vroegen de serveersters zich verwonderd af wie die man geweest moest zijn.

Slechts één keer heb ik hem persoonlijk horen spreken, op een bijeenkomst over homo-rechten. De sfeer was venijnig, en na diverse tirades tegen de verdorven praktijk van ‘sodomieten’ (95 procent van de Ugandezen is er mordicus op tegen) nam Kato het woord. Met trillende stem probeerde hij te betogen waarom een wetsvoorstel om homo’s op te hangen niet zo’n goed idee is.

David’s dood was een soort slotakkoord van een jarenlange mediahype rond Uganda’s voorgestelde ‘anti-homo wet.’ Een gedrocht van een voorstel waarin inderdaad stond dat ‘veelplegers’ van homoseksualiteit gedood dienden te worden. In theorie kan de wet nog altijd worden aan genomen.  

De Ugandese hang naar een traditioneel gezin traditie heeft zijn nare kanten. Toch werd de publiciteitsoorlog vakkundig van alle kanten gevoerd. In het buitenland kon men bijna de indruk krijgen dat er in Uganda een heuse militie aan het werk was om systematisch alle homo’s uit de weg te ruimen.

Daarvan is een jaar later niets gebleken. Na David zijn er geen nieuwe doden gevallen. Enock Nsubuga werd voor de moord veroordeeld tot 30 jaar cel. In zijn verweer verklaarde hij dat het slachtoffer seks met hem wilde, waarvan hij niet gediend was. Laten we hopen dat David’s dood tot nadenken geleid heeft. Dat de gekte rond dit onderwerp plaats kan maken voor een inhoudelijk debat.