Naar aanleiding van mijn bezoek begon ik de aantijgingen te onderzoeken en op die manier kwam ik in contact met het management van het ziekenhuis. Zij proefden natuurlijk nattigheid. Ik werd door directeur Maureen Mabena op nukkige toon uitgenodigd voor een hernieuwd, deze keer officieel, bezoek. De week hieraan voorafgaand had ik al talloze gesprekken gevoerd met woordvoerder Popo Maja, die maar bleef volhouden dat er niks te verbergen viel en ik de ethische grenzen had overschreden.

Bij aankomst in het ziekenhuis werden fotograaf Antonio Muchave en ikzelf in de conferentiekamer ontvangen. Er zaten minstens vijftien mensen aan tafel: alle managers, psychiaters, psychologen, noem maar op. Popo Maja was er ook. Hun boze blikken richtten zich en masse op mij. Overduidelijk een poging tot intimidatie.

Eén voor één veegde Maja mijn aantijgingen van tafel, soms bijgestaan door Mabena of een van de andere aanwezigen. Het gezelschap wist niet dat ik de meeste beweringen al had onderzocht en bewezen.

De leugens vlogen zonder pardon mijn kant op. Volgens Weskoppies had er de laatste drie jaar één zelfmoord plaatsgevonden. Het mortuarium in Pretoria, zij worden ingeschakeld om de lijken op te halen, sprak van een minimum van vijftien! per jaar. Mijn contact Wilkins vertelde dat een vrouwelijke patiënt zichzelf had laten stikken door een plastic zak over haar hoofd te binden.

Geweld en molestatie kwam zeer sporadisch voor in gesloten afdelingen, zei directeur Mabena. De zondag daarna een verhaal in onze zusterkrant Sunday World, over een patiënt in de maximum security afdeling die een verpleegster met een hamer bijna had doodgeslagen. Verhaal gecheckt, en het klopte. Hoe krijgt een patiënt in de zwaarste beveiligde afdeling, waar mentaal gestoorde zware criminelen zitten, in vredesnaam een hamer te pakken?

Dan was er de aantijging dat de bewakers bij de uitgang corrupt zijn. Voor 5 Rand kopen patiënten zich naar buiten om bier te gaan halen bij een winkel in de buurt. Verhaal voorgelegd aan de eigenaar van de winkel en hij bevestigde het. Solomon Moema, hoofd bewaking van Weskoppies, verraste me tijdens mijn tweede bezoek door gewoon toe te geven dat het klopte! Er werd aan de corruptie gewerkt, zei hij.

Op maandag 28 februari verscheen dit artikel in Sowetan (voorpagina, pagina 4 en 5) onder de kop Stop this madness. Een door mij gemaakte foto over de hele lengte van de voorpagina en een samenvattend stukje tekst. Dan een artikel van ongeveer 1500 woorden (een van de langste verhalen ooit in Sowetan) en drie foto's op 4 en 5. In een aparte box stond de reactie van het management op alle aantijgingen.

Het artikel heeft heel wat los gemaakt. Oppositiepartij  DA gaat er Kamervragen over stellen in het parlement van de provincie Gauteng en de Zuid-Afrikaanse mensenrechtencommissie stelt een onderzoek in. Nieuwszender 702 had het maandag de hele dag als thema. Ze wilden mij in de uitzending, maar ik heb geweigerd. Ik wil niet opscheppen en ook niet hoeven uitleggen waarom ik een Nederlands accent heb.

Weskoppies en woordvoerder Maja hebben niet gereageerd op het artikel. Laten we hopen dat het iets uitgehaald heeft en de leefomstandigheden voor de patiënten verbeteren.

Wat een schokkende zaken daarbinnen! En ze bleken allemaal waar te zijn...