Een paar weken terug oefende Ajax in Zuid-Afrika. Rond deze trip heb ik voor het tijdschrift Ajax Life twee reportages geschreven. Een daarvan was een interview met de moeder van de bekende Zuid-Afrikaanse voetballer Steven Pienaar.

Diezelfde Pienaar werd vorige week maand korte tijd gearresteerd omdat zijn vriendin aangifte had gedaan van huiselijk geweld. Ik hoorde dit maandag via een smsje van een bekende en schreef er een kort, voorzichtig gesteld stukje over. Neutraal. De volgende dag had de krant op de voorpagina een foto van Steven met daarnaast de tekst: Pienaar bashes lover. En een verwijzing naar pagina 3, waar het bericht stond. Ontzettend opgeblazen en over de top dus. Sensatiezucht.

Een dag later vroeg de sportredactie of ik het interview met de moeder van Pienaar wilde vertalen, ze wilde het in zijn geheel gebruiken. De volgende dag spendeerde ik een aantal uren om de duizend Nederlandse woorden om te zetten in Engels. Verhaal doorgestuurd, het zou de volgende dag (woensdag) gebruikt worden. Woensdag geen verhaal. Ik was die dag niet op de redactie, en nam aan dat het interview dan op donderdag zou komen.

Dat gebeurde ook. Soort van. Donderdag had The Sowetan het verhaal dat Pienaar niet schuldig was aan huiselijk geweld, maar dat juist zijn vriendin schuld had. Grote foto op de voorpagina. Onderin het verhaal stonden twee citaten van zijn moeder, zonder mijn toestemming uit het interview geplukt. Interview zelf niet gebruikt. In de citaten zei ze dat ze liever niet wilde dat Steven voor het nationale team speelde omdat zwarten daar volgens haar de voorkeur kregen boven kleurlingen. Niet slim om dit te zeggen, maar binnen de context van het hele interview kon het.

Olie op het vuur van Sowetan natuurlijk. Foto van de moeder ernaast.

In de avond werd ik gebeld door de manager van Steven. Hij vroeg me of ik besefte wat ik had gedaan. Ik legde hem de situatie uit en bood hem excuses aan. Ik zei ook dat ik zelf net zo kwaad op de krant was als hij. Mijn verhaal was op een schandalige manier misbruikt. Wellicht was het naïef om te veronderstellen dat Sowetan te goeder trouw zou handelen. Dit soort dingen verkoopt kranten natuurlijk.

Het was nog niet afgelopen. Vrijdag weer een telefoontje van de manager, hij zei dat de moeder er helemaal kapot van was en raadde me aan mijn aantekeningen goed te bewaren voor het geval dat.

Toen kwamen de boze brieven van lezers. Op maandag weer een foto op de voorpagina en twee hele pagina's met alleen maar brieven van lezers. De teneur: heeft de moeder haar verstand verloren, bemoei je niet met voetbalzaken en voel je je als kleurling dan beter dan anderen?

Spuit elf tenslotte op dinsdag. Ergens diep onderin de sportpagina stond een heel klein berichtje. Vandaag sluiten we de kwestie over de moeder van Pienaar. Haar opmerkingen komen overigens uit een interview in een tijdschrift van Ajax.

Al deze berichtgeving viel 'toevallig' in de week waarin de Zuid-Afrikaanse bondscoach zijn selectie bekendmaakte voor de interland van woensdag 9 februari tegen Australië.

Op maandag heb ik de chef nieuwsdienst (hij had het verhaal van donderdag in elkaar gedraaid) te kennen gegeven dat The Sowetan het nooit meer moest wagen om een verhaal van mij zonder mijn toestemming zo te verminken. Als ik had geweten wat ze van plan waren,  had ik het namelijk niet vertaald. Hij begon te schreeuwen dat ik blij moest zijn dat het geplaatst was en dat ik verder niet moest zeuren. Een pittige ruzie volgde. Ik zal voortaan wel twee keer nadenken voor ik voor deze krant aan de slag ga met dit soort onderwerpen en de consequenties die het voor betrokkenen kan hebben. Of voor ik überhaupt weer voor de nieuwsredactie van deze krant aan de slag ga. Bij features zijn ze gelukkig veel redelijker.

Wat een riooljournalistiek. Daar doe ik niet meer aan mee.

P.S. Niets uit dit artikel mag elders worden gebruikt, hergebruikt of gekopieerd!